؟ ، یک اتفاق

1871 — Sun, 27 Jul 2008 08:52:31 GMT

شاعر واژه را می داند

که واژه شاعر را نه ـــ

و من

هنوز

تو را نمی دانم!

1871 — Tue, 03 Jun 2008 05:20:18 GMT

[right click >> save target as] فقط گوش کنید!

1871 — Fri, 18 Apr 2008 21:03:18 GMT

یک اتفاق.

انسان ها بدیل خود می شوند. دیوارها از خود فاصله می گیرند: به هیأت خود درمی آیند. سیگار دیگر دود نیست: که فقط سیگار است. نوشتن بدیل چیزی نیست، چرا که فقط نوشتن نیست: مرگ را هزارباره می کند و هیچ نمی گوید را می نویسد، و هیچ نمی گوید.

بدیل ها انسان می شوند: دقیقا ً به همین دلیل که انسان نمی شوند. دیوارها روسپی می شوند: چرا که روسپی نمی شوند. سیگار دود نمی شود: که فقط دود می شود. نوشتن بدیل می شود، چون بدیل نمی شود: مرگ را هزارباره می کند و هیچ نمی گوید را نمی نویسد، و هیچ نمی گوید.

یک اتفاق یک پدیده می شود.

1871 — Thu, 17 Apr 2008 13:22:18 GMT

رفیق بهروز آزاد شد!

1871 — Sun, 30 Mar 2008 22:46:18 GMT

به رفیق بهروز

دشنه بر صدای ات می گذارند

دشنه بر مغزت

دشنه بر جان ات ـــ

با هر سنگ و

با هر چماق،

بر هر کوی و

بر هر مرز و

بر هر لحظه،

ناپاسبانان

گرداگرد تلاشی ی وجودت

پرسه می زنند

چه بد خیالی !

چه سبک مغزانه

چه سنگین فرجام:

با هر سنگ و

با هر دست و

با هر فریادمان،

رؤیای تو را

ـــ زیبا ـــ

با کابوس شان

ـــ بدخیم ـــ

بر هر کوی و هر مرز و هر لحظه

پیوند خواهیم زد ـــ

رفیق رؤیاهای ما !

رفیق فرداهای ما !

شکستن با تو بیگانه است

که گلوی آسمان

سرخ

از فریاد توست

که تو

بزرگ، بزرگ، بزرگی

که صدای تو

یزرگ است.

سیامک سرخین ـــ فروردین 87

ـــ شعری برای رفیق بهروز کریمی زاده

1871 — Mon, 25 Feb 2008 12:51:23 GMT

دانه ی برفی که از قاب تو بر سقف آسمان می نشیند ـــ

چنین

از تو آغاز می شود؛

از دستان تو.

تصویرت را

از دیوار

بدزد

خیابان تشنه ی توست :

تشنه ی سرخی ی تو

تشنه ی قدم های تو ـــ

مرگ

هراسناک فریاد توست.

و دانه های برفی

که اینک

آفتاب سوزان تابستان را خاموش می کنند

سیامک سرخین ـــ دی ماه ۸۶

ـــ شعری برای دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب

1871 — Mon, 11 Feb 2008 14:53:04 GMT

با تابوت های سربی می آیند

که در آن پنهان کرده اند

از انسانی تسلیم ناشده

ــ که در نبرد طبقاتی برای زندگی بهتر جنگیده ــ

چیزی را که ساخته اند.

شهر اسن، ۱۹۳۴. آپارتمان کارگری. یک زن با دو بچه. همچنین یک کارگر جوان با همسرش که به دیدن آنها آمده اند. زن گریه می کند. از پله ها صدای پا می آید. در آپارتمان باز است.

زن

او فقط گفته بود: مزدی که می دهند بخور و نمیر است. این حرف حقیقت دارد. بچه ی بزرگم مسلول است و ما نمی توانیم برایش شیر بخریم. به خاطر این حرف که نمی توانند این بلا را سرش بیاورند.

ــ مأمورین اس آ صندوق بزرگی را به داخل می آورند و روی زمین می گذارند. ــ

مأمورین اس آ

حالا دیگر تئاتر درنیاورید. هر آدمی ممکن است سینه پهلو بکند. این اسناد و مدارکش است، کم و کسری ندارد. و یادتان باشد که حرکات احمقانه نکنید.

ــ مأمورین اس آ خارج می شوند. ــ

یک بچه

مادر! بابا توی صندوق است؟

کارگر

ــ نزدیک صندوق آمده است. ــ سربی است.

بچه

نمی شود بازش کرد؟

کارگر

ــ با شتاب ــ چرا نمی شود؟ جعبه ی ابزار کجاست؟

ــ به دنبال ابزار می گردد. زن جوانش کوشش می کند او را منصرف کند. ــ

زن جوان

باز نکن، هانز! فایده اش فقط این است که تو را هم ببرند.

کارگر

می خواهم ببینم چه بلایی به سرش آورده اند. آنها می ترسند که آدم این را ببیند، وگرنه لازم نبود که توی صندوق سربی بگذارندش. ولم کن!

زن جوان

من نمی گذارم. نشنیدی چه گفتند؟

کارگر

آدم اجازه ی این را هم ندارد که او را یک بار دیگر ببیند؟

زن

ــ دست بچه هایش را می گیرد و به طرف صندوق می رود. ــ من یک برادر دارم که می توانند او را هم ببرند، هانز! تو را هم می توانند ببرند. احتیاجی به باز کردن صندوق نیست. لازم نیست که ما حتماً او را ببینیم. ما او را فراموش نخواهیم کرد.

صندوق [ترس و نکبت رایش سوم]، برتولت برشت، ترجمه ی شریف لنکرانی

1968 — Thu, 31 Jan 2008 15:41:31 GMT

رفقایمان را آزاد کنید!

سایت رسمی دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب

1968 — Sun, 20 Jan 2008 16:44:41 GMT

... در برابر تندر می ایستند

خانه را روشن می کنند

و می میرند.

ارتجاع موج جدیدی از تهدید و سرکوب راه انداخته است! جای شگفتی نیست، اینان همواره از فریاد آزادی خواهی توده ها وحشت داشته و دارند. و از آنجا که در مقابل مردم هیچ سلاح دیگری جز وحشت آفرینی و سرکوب ندارند، همیشه در پی ایجاد فضای خفقان در جامعه می باشند و هر زمان احساس خطر کنند، این جو مسموم را با تهدیدات و دستگیری های گسترده تشدید می کنند.

ما اکنون در دوره ی حساسی به لحاظ تاریخی به سر می بریم : از یک سو سطح آگاهی طبقاتی و اجتماعی جامعه افزایش یافته و از سوی دیگر و دقیقاً به همین دلیل، ارتجاع موقعیت خود را در خطر می بیند و با تشدید جو اختناق سعی در کنترل اوضاع به نفع خود دارد. اما نکته ی مضحک این است که این اقدامات حکومت اتفاقاً نشانه ی ضعف اش در مقابل حرکت توده هاست.

با توجه به شرایط موجود، پیداست که از نظر استراتژیک ما توده ها در موقعیت برتری قرار داریم. بنابراین حال که ارتجاع در وضعیت ضعیف و شکننده ای به سر می برد، لازم است که به جای انفعال و گوشه گیری، تاکتیک های تهاجمی را جهت وارد آوردن ضربه های کاری بر پیکره ی ارتجاع در دستور کار خود قرار دهیم.

زنده باد سوسیالیسم

1871 — Sun, 13 Jan 2008 15:33:18 GMT

پیش نوشت: این بار از سر اتفاق این شکلی نشده، بل که حاصل تفاوتی ست که در سیاق این وبلاگ نسبت به وبلاگ پیشین وجود دارد ــ البته این تفاوت به معنای نفی کامل سیاق آن وبلاگ و در تضاد با آن نیست. در وبلاگ حاضر علاوه بر شعر و داستان و گزین-گویه، ما هم چنین به نقد و مجادله خواهیم پرداخت. در این راستا از تمامی ی دوستان دعوت می کنیم ما را یاری نمایند ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آن که هنوز زنده است،

نگوید: « هرگز » ـــ

آن چه ثابت و برجاست،

ثابت و برجا نيست!

دنیا،

این چنین که هست، نمی ماند!

ـــ برتولت برشت